sosyomat.com

anlamadım..
çok mu üzülmüşüm?
başımı derde mi sokmuşum?
bir de 2 yumruk mu vurmuşum?
uyku düzenimi mi bozmuşum?
azıcık şizofren mi olmuşum?
alkole mi doymuşum?
parasız mı kalmışım?
bulduğumda deli gibi mi savurmuşum?
kendimden mi geçmişim?
algılarımı mı kaybetmişim?
iyi de ben ne yapmışım?
ne....? kafayı mı yemişim?

sen gideli 13 gün oldu
telefonum çalmayalı 13 gün
geceleri uyuyamadığım 13 gün
uyandığımda huzursuz olduğum 13 gün
zamanın geçmediği,
umutlarımın tükenme noktasına geldiği 13 gün
belki de hiçbirşeye odaklanamadığım,
odaklansam da başaramadığım 13 gün
işte, seni sevmekten vazgeçemeyeceğimi anladığım 13.gündeyim bugün!!

kaldıramadım kabul! atlatamadım..
ben belki de gitmene alışamadım.
keşke masallardaki kahramanlar gibi hissetsem
ve keşke çizgi film tadında olsa herşey
bütün gün, peyniri kapıp kaçan jerry gibi koşsam yakalanmamak için tom'a..
komik olurdu, çok basit bir döngü olurdu ama
peşimden her defasında geleceğini bilip her gün yeni bir peynir parçası çalardım buzdolabından

gerçekten tahammül sınırlarımı zorluyorsunuz
gerildiğimi, artık bütün herşeyden nefret ettiğimi anlamamışsınız demek ki..
belki de hiç tatmadığınız bir şeydir kayıp
aklınızın ucundan bile geçmiyordur belki de..
ama ben sizi anlamaya çalışırken
hala farkındalık yaratamamış olmam ne kadar acı!
üzülüyorum kendime, üzülüyorum sadece
kabul, şuan zamanı değil ama az kaldı
acaba bunu kaldırabilecek misiniz?
acaba bensiz olmayı göğüsleyebilecek misiniz?
cevaplar kendi içinizde gizli??

zaman geldi de geçiyor ama sen farkında değilsin. olamadın bir türlü kendin gibi, hep yorumlandın hep kollandın saçma bir biçimde. halbuki ihtiyacın yoktu bunların hiçbirine, hatta hiç kimseye..tek istediğin azıcık huzurdu değil mi? ama bu huzuru yanlış yerlerde arayan da sen, iyi kötü bulsan da hemen adapte olan da sen..aynalara defalarca bakman da yetmemiş belli, kurtaramamış seni bu belirsiz bekleyişten. ama artık bu, farkındalık zamanı değil mi? yada çekeceğin bitmemiş.. sen mutsuz diğerleri mutlu devam mı istediğin?

yine anlam veremediğim umursamazlık..belki de her zamanki geçici can sıkıntısı..algılarım mı kapandı ne? gerçekten düşünmüyorum artık, zaten beynim donmuş zaten olan olmuş gibi..işte böyle tepkisizleştim ben.

neden? yoksa daha önce hiç kazık yemediği için mi? yoksa silleden geçip herşeye ramen insanlara bir şans daha vermek için mi? yoksa cidden bu kadar saf mı? ama neticede bu kendi kendini kandırmak değil mi?anlayışlı olmayacaksın hiç kimse için..insan zaten aynayı muhakkak kendine tutar ve saklamaya çalıştığı gerçekleri döker ortaya.olay sadece fedakarlıktan öte azcık geride durabilmek. işte o zaman yanlış yapma şansı azalıyor, sadece biraz gözlemle ve hemen atlama..bu hiç de zor olmasa gerek.hadi topla kendini ve önce kendini düşün küçük kızım!

işte aynı dostoyevski'nin hastalıklı karakterleri gibi..en çok da raskolnikov' a benziyor zat i ali..

ne yaparsan yap neler göze alırsan al bu hayatta hiç birşey için kimseye yaranamazsın! umursamazsın vurdumduymaz olursun yine suçlusundur..ama nereye kadar?? bn çok sıkıldım bu durumdan ama bakalım bunlar ne zaman farkındalık yaratabilcek?